Implantacja jednoetapowa i dwuetapowa – czym różnią się sposoby prowadzenia leczenia?

Implanty zębowe to jedno z rozwiązań stosowanych w przypadku braków zębowych, pozwalające na odbudowę zęba w sposób zbliżony do naturalnego. Jednak nie każdy pacjent trafiający na konsultację wie, że samo wszczepienie implantu może być prowadzone na różne sposoby. Dwa najczęściej stosowane protokoły to implantacja jednoetapowa i dwuetapowa. Różnią się one przebiegiem chirurgicznym, czasem leczenia i wskazaniami klinicznymi. Wybór między nimi zależy od oceny indywidualnej sytuacji pacjenta – nie istnieje jeden schemat właściwy dla każdego.

Na czym polega implantacja dwuetapowa?

Dwuetapowy protokół implantacji jest podejściem klasycznym, stosowanym od kilku dekad. Leczenie dzieli się na dwa odrębne etapy chirurgiczne, pomiędzy którymi następuje okres gojenia.

W pierwszym etapie implant tytanowy zostaje wprowadzony w kość szczęki lub żuchwy. Następnie dziąsło jest zszywane nad implantem tak, aby implant „gojąc się” był całkowicie przykryty. Ten czas – trwający zazwyczaj od trzech do sześciu miesięcy, w zależności od lokalizacji i jakości kości – jest niezbędny do procesu osteointegracji, czyli trwałego połączenia powierzchni implantu z tkanką kostną.

W drugim etapie chirurgicznym dziąsło jest ponownie otwierane, a na implant nakładana jest łączka protetyczna (tzw. gojnik), która stopniowo formuje kształt dziąsła wokół przyszłej korony. Kilka tygodni później pacjent trafia do protetyka, który pobiera wyciski i wykonuje ostateczną koronę protetyczną.

Na czym polega implantacja jednoetapowa?

W protokole jednoetapowym implant jest wprowadzany do kości w taki sposób, że jego górna część pozostaje widoczna ponad powierzchnią dziąsła od samego początku. Nie ma potrzeby wykonywania drugiego zabiegu chirurgicznego w celu odsłonięcia implantu. Łączka gojnikowa lub tymczasowa korona mogą być montowane już w trakcie tej samej wizyty lub wkrótce po niej.

Takie podejście może skrócić całkowity czas leczenia i ograniczyć liczbę zabiegów, jednak wymaga spełnienia określonych warunków. Kluczowa jest odpowiednia ilość i gęstość kości w miejscu wszczepienia, dobra stabilizacja pierwotna implantu oraz brak aktywnych stanów zapalnych w okolicy leczenia.

Czym różnią się oba protokoły w praktyce?

Podstawowa różnica dotyczy liczby etapów chirurgicznych i całkowitego czasu leczenia. Protokół dwuetapowy wymaga dwóch osobnych zabiegów i jest zazwyczaj wybierany w przypadkach trudniejszych – gdy kość jest mniej gęsta, gdy konieczne było wcześniejsze uzupełnienie ubytków kostnych (augmentacja) lub gdy warunki miejscowe nie pozwalają na osiągnięcie wystarczającej stabilizacji pierwotnej.

Implantacja jednoetapowa może być rozważana w przypadkach, gdy kość jest w odpowiednim stanie, a wyniki tomografii CBCT potwierdzają dobre warunki anatomiczne. Nie jest to jednak metoda automatycznie lepsza – jest to protokół wskazany w konkretnych sytuacjach klinicznych.